การตัดสินใจครั้งใหญ่ :: กับนาทีที่ลืมเงินเดือน

 

 

 

 

 

 

 

 

เมื่อวันก่อน มีโอกาสได้ไปนั่งร้านแมคฯ สาขาโรงพยาบาลศิริราชอยู่ประมาณ 4 ชม. กับหนังสือของคุณนิ้วกลม 1 เล่ม  .. ซึ่งโดยปกติของมนุษย์ทำงาน จะมีใครมีเวลาไปนั่งว่างได้ซะขนาดนี้ ...

  

 

แน่นอนค่ะว่า .. สถานะตอนนี้ของจอยคือ “ว่าง”

 

ไม่ใช่ว่างแบบ 30+ on sale แต่อย่างไรด้วย (ที่สำคัญคือข้าพเจ้ายังห่างจาก 30 นะ 55555) 

 

สถานะตอนนี้คือ “ว่างงาน” เค่อะ   (^”^)
(ไม่งั้นก็คงไม่ได้มีเวลากลับมาอัพไดเยี่ยงนี้หร๊อกกกก)

 

 

ตัดภาพกลับมาก็ตอนนั่งว่าง ๆ อยู่แมคฯ ศิริราชดีกว่า
เหตุที่ต้องไปนั่งแช่ตูดนาน ๆ ให้แม่บ้านแมคฯเค้าแอบเดินมาถลึงตาใส่หลาย ๆ รอบเนี่ย 
ก็เพราะว่าจอยติดรถ Interior หนุ่มมาวังหลังค่ะ
หนุ่มคนนี้เค้าต้องมาประชุมงานที่ศิริราช  และจอยก็อยากจะมาซื้อเดรสไปขาย
แต่ไม่อยากขับรถไปเอง เลยยอมตื่นเช้าตามเค้ามา
(ถนนย่านนั้นรถติดมากกกก โดยเฉพาะช่วงบ่ายสามเป็นต้นไป ติดนรก ด้วยความเร็วประมาณ 20 กม ต่อ 3 วัน -*- )

 

********************************************************************  

 

 

เดินซื้อของตามต้องการที่วังหลังเป็นอันเรียบร้อยตั้งแต่เกือบ ๆ บ่ายสอง
พกหนังสือไปอ่านเล่นระหว่างรอ เป็นหนังสือใหม่ของคุณนิ้วกลม “ความสุขโดยสังเกต”
ซึ่งจอยได้รับเป็นของขวัญวันสุดท้ายของการทำงาน จากลูกค้าจอยเอง 

 

อ่านจบเล่ม    อืมมมมมม.., มันช่างเป็นหนังสือที่เหมาะกับคนว่างงานอย่างเราจริง ๆ
มีอยู่ตอนนึงที่ชอบมาก  ตอนที่ 11:  นาทีที่ลืมเงินเดือน

เป็นเรื่องเกี่ยวกับคนที่ได้ทำงานที่เค้ารัก งานที่เหนื่อย
แต่ยังยิ้มและพูดว่า “สนุกดีนะ” ออกมาได้
เหมือนเป็นช่วงเวลาที่เค้าลืมทุกสิ่งทุกอย่าง แล้วจดจ่ออยู่กับสิ่งที่เค้าทำตรงหน้า
.. ด้วยความสุข . . .

 

 

*************************************************************************************************  

 

  

นึกถึงตัวเอง  ..
เวลาเกือบ ๆ 4 ปี หลังเรียนจบ กับการสวมร่างเป็นมนุษย์ออฟฟิต 
จุดไฟให้ตัวเองตลอดเวลาด้วยคำว่า งานต้องออกมาดี, ผลงานที่ดีเกิดจากความทุ่มเท, เตรียมความพร้อมกับทุกสิ่งที่อย่างที่เป็นงานอยู่เสมอ

เวลาเลิกงานของบริษัท 5.45pm  แต่เรายังนั่งเคลียร์งาน ทำงาน (ที่แม่มมม .. ไม่มีวันหมดสิ้น) อยู่ถึง 2 ทุ่ม 3 ทุ่ม  ช่วงไหนจะมีประชุม หรือ มีลูกค้ามา visit นั่งทำงานดึกสุดถึง ตี 1 ก็ยังมี

ทบทวนตัวเองว่า สิ่งเหล่านั้นสร้างความสุขให้ตัวเราบ้างมั้ย
กล้าตอบได้เลยว่า “ไม่มี” 
แต่ถ้าจะมี คงเป็นความภูมิใจเล็ก ๆ ในการที่เห็นว่างานทุกอย่างไม่มีปัญหา
ลูกค้าที่มาพอใจกับทุกอย่างที่เราเตรียมไว้

แต่ตัวเราเอง กลับถูกปล้นเวลาส่วนตัวไปแบบไม่รู้ตัว  สะสมไปเรื่อย ๆ  ทบต้น ทบดอก
จนสุดท้ายรู้ตัวอีกที เราก็แทบจะมีคนล้มละลายด้านอารมณ์ และสุขภาพจิตไปแล้ว
หลักฐานตำตาเวลาเราเอารูปตอนเราเข้าทำงานใหม่ ๆ มาเทียบกับหน้าเราตอนนี้ในกระจก
. . .  มันน่ากลัวมาก  (>[]<)

 

 

 

 
นี่คือจุด .. ที่เริ่มคิดเรื่องลาออก 
และบวกกับสังคมมนุษย์เงินเดือนที่เวลาทำงานร่วมกัน  มักจะสร้างเกราะป้องกันความผิดพลาดให้ตัวเองปลอดภัยที่สุด ..  เช่น ส่งเมล์มาด้วยนะว่าจะให้ทำอะไร เป็น reference ไว้ 

หรือ แถ แถไปเรื่อย ๆ เช่น ตอนนั้นประชุมกัน CS ก็อยู่ด้วยนี่หน่า
(ตำแหน่งที่จอยทำคือ customer service แบบถึก ๆ)
อารมณ์ประมาณว่า เอะอะก็เรียกกุเข้าไปนั่งประชุม เป็นตัวประกันเวลาอะไรผิดพลาด คุณ CS เมิงก็นั่งอยู่ด้วยนิ ทำไมเมิงไม่ช่วยพวกกุแย้งล่ะ  เมิงผิดนะเนี่ย.. อะไรงี้ !

 

  

จอยใช้เวลาประมาณ 3 เดือน ในการตัดสินใจลาออก
ทบทวนตัวเองตลอดเวลาว่า กุมีปัญหากับงาน หรือ กุขี้เกียจทำงานกันแน่วะ
เดือนสุดก่อนยื่นลาออก ทำงานไปด้วย ร้องไห้ไปด้วยทุกวัน อึดอัด กดดัน
และรู้สึกว่า กุทำอะไรอยู่วะ กุมานั่งทำเชี่ยอะไรที่นี่เนี่ย!!

  

เมื่อเส้นยึดในสมองขาด ผึง !  จอยตัดสินใจคุยกับหัวหน้า ขอลาออก . .


และแน่นอน ผู้ใหญ่ทั้งแผนกตกใจ  
พยายามโน้มน้าว เกลี้ยกล่อม เสนอขึ้นเงินเดือน เสนอว่าจะรับคนมาช่วยงานเพิ่มอีก 2 คน
และแน่นอนอีกเหมือนกัน มันไม่มีผลอะไร
(ตอนกุอยู่ทำงานงก ๆๆ แทบจะตายในหน้าที่ไม่เคยคิดทำอะไรพวกนี้ กุไม่ไหวแล้วค่อยดิ้นกันใหญ่)

จอยตัดสินใจลาออกโดยที่ยังไม่ได้งานใหม่
โดยที่คุยทำความเข้าใจกับแม่แล้ว ว่าจุดนี้มันทรมานจริง ๆ

และการตัดสินใจทั้งหมดมันก็คงเพราะว่า จอยไม่มีเคยมีความรู้สึก “นาทีที่ลืมเงินเดือน” ในการทำงานที่นี่ ตำแหน่งนี้ เลยซักครั้งเดียว

 

 

 

 

 

ขอบคุณคุณนิ้วกลมที่ทำให้จอยรู้สึกดี ที่วันนี้จอยได้ว่างงาน
ขอบคุณลูกค้าคนนั้นที่ซื้อหนังสือเล่มนี้ให้จอยได้อ่าน
มันทำให้รู้สึกว่า กุตัดสินใจไม่ผิดที่ลาออก
คงเป็นช่วงจังหวะนี้ ที่เราไม่ได้คิดถึงเงินเดือนอีกแล้ว
ถึงจะเริ่มว่างงานแค่อาทิตย์เดียวก็เหอะ  เงินทองยังพอมีใช้อยู่ เลยชิวไป

พอมีเวลาได้พยายามให้งานที่จอยคิดว่ามันใช่สำหรับเรา  
ให้เค้า และเราได้กลั่นกรอง เปิดรับ และให้โอกาสเราพิสูจน์ตัวเอง
สมมุติอนาคตผ่านไป 2 3 เดือนยังว่างงานอยู่  ค่อยว่ากัน  ( ^^”)

 

 

 

 

เอาน่า .. กุตัดสินใจไม่ผิดที่ลาออก 

 

 

 

อย่างน้อย ก็ช่วงนี้แหละวะ   :))

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

  

 

 

 

 

.:: JoyJa Stories
13 ต.ค. 2011 เวลา 17:23 น.

 

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่